Er is een moment tijdens de borstvoeding waar weinig over wordt gesproken. Het moment waarop u uw baby aan de borst legt, uw melk afkolft en het gevoel hebt dat uw lichaam niet meer kan volgen. Het flesje blijft halfleeg. De baby wil nog meer. En te midden van de vermoeidheid nestelt zich een zacht stemmetje: ‘het is mijn schuld’.
Ik ken dat moment. Ik heb het zelf meegemaakt. En het eerste wat ik u wil zeggen, is dat het noch zeldzaam, noch definitief, noch uw schuld is.